Pensioen?

 

 

 

 

 

 

De pensioensleeftijd zal stilaan opgetrokken worden naar 67 jaar. Het wordt bijna niet vernoemd en het is dan ook geen aangenaam onderwerp . Hoeft dit voor ons een inboeten van onze levenskwaliteit te  betekenen?  In een tijdperk waar er een tekort is aan ontspannen en daardoor ‘zeer productieve’ arbeidskrachten is iedereen welkom? De oudere werknemer is dan ook fysisch en qua assimileren  minder sterk en heeft een misschien een tanend geheugen, maar daar zijn op het werk zeker aanpassingen beschikbaar ?

Wanneer gepensioneerden over hun werk vertellen zie je  vaak een glimlach of een schittering in hun ogen. Zijn ze alleen maar verblind door hun selectief geheugen dat alleen de goede herinneringen weerhoudt?

Als we kijken naar deze man die tot zijn overlijden werkte dan begrijpen we beter dat het kan: én werken én je uitermate goed voelen.

Werken hoeft niet synoniem te zijn van verlies aan vrijheid, verlies aan sociale contacten, gebrek aan ontspanning. Werken zou dat eigenlijk nooit mogen betekenen. Werken zou een instrument moeten zijn om ons beter te voelen (inspraak, waardering, samenwerking, altijd bijleren). Werkend besef je misschien beter dat je kennis gelukkig nooit genoeg is, dat je de gelegenheid hebt om je te vervolmaken en daardoor blijvend leergierig bent. Er is blijkbaar geen plateau waar het leven voltooid is.

Bevrijd kan  je zijn  op hogere leeftijd van vele demonen zoals : innerlijke stress, navelstaren, grote carrière, haantjesgedrag, financiële vervolmaking, luxe, aanzien en sociale ladders….De zin voor relativering kan voor de oudere werknemer een belangrijk talent zijn.

Met de werkgever dienen natuurlijk duidelijke afspraken gemaakt te worden over de werkomstandigheden.
Dit vraagt souplesse en inspraak van iedereen: werkgever en werknemer, dit zeker als  men niet voluit ‘aangepast’ is aan de job.  Een ideale werksfeer voor morgen?