Blog

Huisartsen

Huisartsen die in 1978 afstudeerden hebben een totaal andere geneeskunde gekend en waren dan ook totaal anders dan de huisartsen van vandaag. In 1978 was er plethora ( eigenlijk een teveel volgens de noden van de bevolking). Ieder dorpje had praktisch zijn huisarts, die dan bovendien nog soms veel moeite had om genoeg werk te vinden. Bovendien werd deze toen vooral mannelijke huisarts bijgestaan door een thuiswerkende echtgenote, die veel taken op zich nam : telefoon,administratie, psychologische steun voor patiënten, vaak ook af en toe een handje toesteken bij consultaties….Een manusje van alles dus.

 

Dit beeld van de huisarts is anno 2018 totaal veranderd. De solo huisarts verdwijnt : zijn echtgenoot of echtgenote gaat uit werken. De patiënt is mondiger geworden, ouder ook en is niet zomaar tevreden met een voorschriftje. De nieuwe arts-patiënt relatie vraagt meer tijd en overleg.
Het individualisme en de eenzaamheid zorgen nu voor meer stress en druk bij de patiënt. Hier komen ziekten van waar geen pasklare oplossingen voor bestaan.

Bovendien is de medische kennis met de digitalisering in een stroomversnelling geraakt en is er meer opzoekingswerk en navorming nodig. Quality time wordt belangrijk en het beroep mag niet ten koste gaan van zichzelf of het gezin. De nieuwe huisarts is ook meer en meer een vrouw Dit zorgt voor andere accenten: onder andere moeder zijn en terzelfdertijd zorgen dat je er bent voor de patiënt en dat je zonder schuldgevoelens naar je gezin kan kijken. De huisarts probeert dan ook in groep samen te werken en evenwichten op alle vlakken te zoeken. Dit vraagt van de patiënt ook een aanpassing en oudere patiënten en artsen kijken wat verwonderd en argwanend naar die andere situatie.

 

Vooruitgang?

Ons brein wordt  misschien wat te veel in beslag genomen door allerlei (buik-)gevoelens, verlangens, voorkeuren maar ook angsten,  indrukken dat het gras aan de overkant  groener is ……

We denken dat het geluk te vinden is door het najagen en opwekken van aangename sensaties en door de pijn te vermijden. Maar dit continu op de vlucht zijn om pijn te vermijden, dit onweerstaanbaar najagen van steeds anders en meer, maakt ons juist ongelukkig en rusteloos.
Wij zijn meer dan wat onze hersenen voor emoties produceren, we moeten eigenlijk leren  los van deze emoties te komen. Onszelf leren kennen, weten hoe we reageren en afstand nemen van wat we zo graag zouden willen, maakt ons minder kwetsbaar. ‘Ken jezelf ‘ was reeds een gekend gezegde in het antieke Griekenland.

Dit betekent wel dat onze basisnoden zoveel mogelijk moeten  vervuld worden: als we honger en dorst krijgen moeten we kunnen eten, als we behoefte hebben aan menselijk contact moet dit mogelijk zijn. Medische en sociale zorg moet beschikbaar zijn. Familie en vrienden waar we op kunnen terugvallen verhogen ons welzijn.

Het komt erop neer dat onze te hoge verwachtingen naar de toekomst toe ons kunnen teleurstellen en onze levenskwaliteit kunnen verminderen. Zelfs al hebben we nu reeds veel, het is ons verlangen naar meer dat ons telkens weer beetneemt.

Men beweert dat ons geluksgevoel in de hersenen biologisch op een constant niveau geprogrammeerd is en niet bepaald wordt door wat er allemaal rondom heen gebeurt . Zoals de thermostaat in onze huis staat ons geluksgevoel op een bepaald niveau, en dat niveau is l verschillend van persoon tot persoon .Sommigen zijn geboren met een opgewekte kijk op de wereld, anderen hebben eerder een sombere hersenbiochemie.  Bij iedereen kan het niveau van geluk, naargelang de omstandigheden wat variëren naargelang  blijde of ongelukkige gebeurtenissen rondom ons, maar onze thermostaat ons geluksniveau keert al vrij snel naar zijn gebruikelijke aangeboren toestand terug.

 

Naar Yuval Harari

 

 

GDPR

Beste

In het kader van de nieuwe GDPR privacywetgeving, willen wij jullie  graag informeren hoe wij binnen onze praktijk omgaan met jullie vertrouwelijke gegevens.

Uw elektronisch globaal medisch dossier houden wij in eerste instantie bij om uw gezondheid goed te kunnen behartigen.

Wettelijk zijn wij verplicht om uw dossier 30 jaar te bewaren.

Na het inlezen van uw Eid-kaart (identiteitskaart), krijgt de huisarts automatisch een therapeutische relatie met u. Hierdoor kan uw arts uw externe medische verslagen via een beveiligd platform inkijken.

Meer informatie over de therapeutische relatie en hoe u deze eventueel terug kunt intrekken, vindt u op de volgende website (waar ook een informatief filmpje te vinden is): https://www.ehealth.fgov.be/nl/egezondheid/patienten/patientconsent

 

Na uw consultatie, wordt er ook automatisch een sumehr (beknopt medisch dossier) opgeladen op Vitalink. Dit laatste is het digitaal platform van de Vlaamse overheid om gegevens over zorg en welzijn veilig uit te wisselen en te raadplegen. Alle hulpverleners met wie u een therapeutische relatie heeft, kunnen uw sumehr inkijken. Indien u dit niet wenst, dan moet u het ons expliciet laten weten.

Als patiënt heeft u op elk ogenblik recht om uw eigen dossier in te kijken. Daarnaast mag u ook bezwaar hebben tegen de gegevensoverdraagzaamheid.

 

Omwille van de nieuwe privacywetgeving (GDPR) mogen wij geen resultaten meer versturen per e-mail maar deze worden doorgestuurd naar uw persoonlijke eBox.

Mocht u nog geen eBox hebben, kan u deze activeren door uw mailadres bekend te maken op https://www.mysocialsecurity.be. Hiervoor is een Eid kaartlezer vereist.

 

In geval van klachten betreffende de bescherming van uw gegevens kunt u in eerste instantie bij ons persoonlijk terecht en overleggen we samen om het misverstand opgelost te krijgen. U heeft  als patiënt ook het recht op het indienen van een klacht bij de toezichthoudende autoriteit, namelijk de Orde der Artsen, maar we hopen uiteraard dat het nooit zover moet komen!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Samenleving

Mensen die zich eenzaam voelen zijn niet alleen ongelukkiger, maar hebben ook een grotere kans op ziekte en vroegtijdig sterven. Het effect van eenzaamheid zou, voor zover meetbaar , overeenkomen met dat van zwaarlijvigheid of roken.

Contact hebben met anderen leert ons onze vooroordelen te ontdekken en bepaalde gewoontes in vraag te stellen en lijdt tot nieuwe inzichten. Dat is niet alleen zo wanneer we in onze kleine kring naar elkaar luisteren , maar het is ook een houding waardoor we in gesprek gaan met andere culturen. Het betekent een verrijking voor wie zich met vertrouwen maar ook kritisch openstelt voor mensen met andere waarden of levenswijzen.

Zelf voldoende nadenken en ons niet laten leiden door de gemakkelijkste oplossingen is een blijvende opgave . De samenleving kan evolueren naar een concurrentiemaatschappij, maar laat het duidelijk zijn dat samenwerking uiteindelijk meer rendeert.  We zijn trouwens op alle domeinen in ons leven in staat te kiezen tussen het model van ‘allen samen ‘of ‘alleen doen we het beter’. Het blijft dus wel altijd een spanningsveld.

Laat het duidelijk zijn dat hier ook een belangrijke  taak is weggelegd voor buurtwerking, feesten, stadsontwikkeling , en een maatschappij die inzet op het stimuleren van  sociale activiteiten.

 

Naar Caroline Pauwels : Verlichting als levenskunst.

Afscheid

Afscheid Dr Denaghel Evelyne en Dr Lefevre Annelies

Zoals gebruikelijk is, maar toch met spijt, nemen we afscheid van onze twee Haio’s .

Met vallen en opstaan steeds beter samenwerken is een nooit voltooide  en dankbare opgave.

We inspireerden en motiveerden elkaar gedurende deze twee jaren  .

Het personeel en de artsen van de Arke evenals de patiënten , die  hulp bij jullie zochten , zijn jullie erg dankbaar .

We wensen jullie  een boeiende en  succesvolle toekomst toe .

Een toekomst, als huisarts uiteraard, die zowel voor jezelf als voor jullie patiënten  echt het verschil maakt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gezondheid en dure geneeskunde.

De Wereldgezondheidsorganisatie gezondheid omschrijft gezondheid als een fysisch, mentaal en sociaal welzijn in afwezigheid van ziekte of handicap.

Deze omschrijving van gezondheid ontstond na de tweede wereldoorlog en werkt eigenlijk heel medicaliserend (geneeskundige consumptie in de hand werkend) : alles moet behandeld worden (medicatie , ingrepen ….) om de afwezigheid van ziekte te bereiken.

Gezondheid kan ook anders gezien worden :
Het is het vermogen om je aan te passen en je eigen beslissingen door te voeren ondanks alle sociale en emotionele uitgagingen die het leven meebrengt.

Hier ligt de nadruk meer op de veerkracht en de mogelijkheid van de patiënt om zelf te bepalen wat belangrijk voor hem is. Hier wordt beroep gedaan op persoonlijke veerkracht.

In tegendeel met de visie van artsen vinden patiënten zingeving en sociale participatie wel belangrijk voor een gezond leven en dus niet alleen maar hun lichamelijke toestand.

Genezing komt er ook vlugger als er zingeving drijfveren en motivatie aanwezig zijns. Daarom is het belangrijk te weten wat mensen echt willen .Waar wordt je echt blij van ? Wat is je diepste motivatie? Eenmaal we dit weten, kunnen we daarin een kracht tot genezing vinden. Mensen die opstaan met een ideaal, zingeving en die zich meer in een groep opgenomen voelen kunnen tegenslagen beter aan, genezen vlugger.

Een geneeskunde die denkt dat er voor elke kwaal , elk slecht functioneren, elke pijn een medicament ,een techniek of een operatie bestaat is niet alleen onbetaalbaar, maar is ook vaak ontoereikend en laat de patiënt teveel aan zijn lot over. Denken we maar aan alle patiënten met lichamelijk onverklaarde klachten.

Wat maakt het leven de moeite? Wat geeft het leven zin? Een vraag om even de schouders bij op te halen of om dan zonder veel overtuiging of argumenten te besluiten dat we goed bezig zijn, of waren .

Wat leren we uit de filosofie ? Heeft Levinas hier niet een goed antwoord gevonden ? De kleine goedheid . Deze goedheid doet een beroep op ons gevoel van ‘compagnon de route’, respect voor de medemens en zijn manier van aanpakken, ons welzijn wordt groter als we elkaar ten dienste staan. .

Het kleine goede doet geen beroep op spontane opwellingen maar op solidariteitsbegrip, onbaatzuchtigheid: opdat de mens geen slachtoffer meer zou zijn van de mens. Begrippen die ver weg staan van schraapzucht en woordenkramerij. Geen grootste projecten dus, maar kleine dingen, een beetje hulp, soms attenties die het verschil maken en die voor onszelf en voor de ander het bestaan draaglijker en mooier maken.

Dr Huber Machteld

Emmanuel Levinas

Genetisch bepaald?

Kinderen met Autisme kunnen genetisch minder sociaal aangelegd zijn . Het is ook mogelijk dat ze in hun jeugdjaren onvoldoende prikkels tot sociaal contact kregen en dat die genetica dus minder een rol speelt . Factoren die storend kunnen inwerken zijn bijvoorbeeld : vechtscheiding, gebrek aan spel, vreselijke  emoties  in de jeugdjaren, minder intens contact met ouders (Is er tijd om samen te eten met het gezin ?  Een verhaaltje voor het slapengaan ) ….

In feite zijn de gevolgen van al deze oorzaken  ( genetisch, jeugdjaren of beide ) dezelfde : de kinderen hebben het moeilijker om zich open te stellen voor hun sociale leefwereld.  Hun gedrag kan stereotiep zijn .Door het feit dat ze moeilijker in de groep liggen, bepaalde gedragingen niet kunnen duiden en in het contact met anderen minder vlot overkomen, worden ze nog meer geïsoleerd.

 

Wat ook de oorzaak mag zijn (genetisch of door omgeving bepaald, of beiden ) in de therapie komt het erop neer om het kind uit zijn comfort zone te krijgen, hem of haar uit zijn kleine wereldje te halen en te stimuleren en kansen te geven om zijn sociale vaardigheden te vergroten.

 

Een aandoening die epidemische proporties aanneemt is de ziekte van Alzheimer. Deze ziekte die dementie veroorzaakt en waarvan het meest opvallende kenmerk geheugenverlies is, maakt de verbindingen tussen de hersencellen (de neuronen) stuk. De verklaring van de toenemende incidentie is niet alleen de stijgende levensverwachting.

Natuurlijk zijn er hier ook duidelijk erg genetisch bepaalde vormen en men heeft al meerdere genen kunnen isoleren die dementie in de hand werken. Dit mag ons er niet toe beletten bij de pakken te blijven neerzitten .  Er zijn duidelijk factoren die de ziekte afremmen . Zo is een mediterraan dieet heilzaam. Hersenen die veel informatie hebben opgeslagen door studie en kennis, en dit vooral  in hun jeugd, beschikken over een uitgebreid neuronennetwerk en zijn beter bestand. Ook hebben lichamelijke en sociale activiteiten een duidelijk positieve impact op het verloop van de ziekte. Slaaptekort en stress zouden de ziekte ook bevorderen.

 

 

Depressief

Een gevoel van ongelukkig te zijn en niet meer mee te kunnen .Bij een echte depressie spreekt men van een periode van minstens 14 dagen, waarbij men duidelijk minder kan genieten en  concentreren op wat dagelijks gedaan moet worden.   Onze bestaan stelt ons teleur en is niet gevuld met rozengeur en maneschijn. Ons lichaam laat ons in de steek . Voor sommigen is er angst, eenzaamheid, ontgoocheling. Het aantal depressies is dan ook hoog . Troost kunnen we vinden in vele zaken van alcohol, suiker tot vriendschap en de kleine dingen des levens. (naar Bernard Dewulf) . Onze pijn is niet te stillen en ondanks al onze ervaring kunnen we geen troost vinden, niets rozig in grijze dagen, geen schuilplaats voor de regen.

Gelukkig is er onze verbeelding. Onze gedachten en gevoelens zwermen continu  weg van het hier en nu…..Stel dat er morgen een mirakel gebeurt, waarbij al de problemen verdwenen zijn . Wij zouden wakker worden zoals gewoonlijk onbewust van dit alles. Hoe, waaraan we merken dat dit mirakel gebeurd is, wat zou er anders zijn?  Onze omgeving zal de eerste tekens van verbetering zien : we gaan anders groeten, anders stappen, anders spreken . We zouden anders handelen….

Dit ‘anders’ moeten we bereiken, liefst in klein stapjes met een reële kans op slagen.  Geen grote stappen, die meer kans hebben te mislukken…..

 

bron : Probleem oplossende psychotherapie .

 

Naar het Brugs model

Attesten en voorschriften

Vlug een voorschrift halen,  een attest voor de verpleging,  een verwijsbrief,  hernieuwing kiné,  formulieren,  hernieuwingen van attesten ….

Het secretariaat krijgt in de praktijk dagelijks een overvloed van telefoons en zelfs mails met dergelijke vragen. Dat al dit telefoonverkeer de normale werking kan verstoren is duidelijk.

Kafka blijkt in ons gedigitaliseerd tijdperk meer dan ooit actueel. Het toppunt van dergelijke regelgeving is misschien het maken van een attest waarbij de arts bevestigt dat patiënt nog in leven is.

Voor de artsenpraktijk is dit een netelige situatie. Als niet op de vraag van patiënt ingegaan wordt, kan men de arts algauw als commercieel aanzien. In zijn beperkte tijd vindt de patiënt het nutteloos om hiervoor een consult bij de arts aan te vragen.

Kan men zich misschien anderzijds afvragen of een bezoek aan de dokter in verband met een vraag naar voorschrift/attest  geen meerwaarde kan vormen?
Misschien heb je als patiënt toch wel enkele hulpvragen of onduidelijkheden? Er kan ook wat aan de arts-patiënt relatie verbeterd worden…. Hoe doe je het als patiënt. Hoe speel je het klaar elke dag ? Zijn er nieuwe elementen in je leven ?  Heb je zelf oplossingen gevonden?  Zijn er nog nieuwe tips vanuit onze hoek als therapeut?   Wat zijn de nieuwe wetenschappelijke inzichten?

Dan toch een consultatie ?

Wachtdienst en nu ?

Om goed te functioneren hebben we allemaal behoefte aan ‘quality time’, tijd waar we ons wat kunnen opladen, kunnen herbronnen  en waarvan we het gevoel hebben dat die kostbaar en kort is.

Dit is uiteraard ook zo in de medische wereld, waar het medisch personeel en zeker ook de huisarts aan hoge werkdruk is blootgesteld.

In het weekend is de huisarts dan ook veelal niet beschikbaar en kan je  de huisartsenwachtpost  raadplegen. Veel mensen die naar de wachtpost komen (men schat ongeveer de helft ) zouden dit eigenlijk niet hoeven te doen, omdat het medisch probleem niet zo dringend is.

Tussen 0 en 4 jaar gaan mensen het vaakst naar de wachtpost zonder echt dringende vragen, vaak voor kinderen met koorts. Meestal zijn die medische problemen op te lossen door zelfzorg en rustig af te wachten tot de eigen huisarts zijn spreekuur heeft (uitstel van zorg ).

 

Blijkbaar is het online advies het beste middel om veilig onnodig gebruik van de wachtpost te vermijden. (Zeker voor ouders met jonge kinderen)

Onderzochte tools zijn Thuisarts.nl en  Moet ik naar de dokter  ?

Thuisarts.nl heeft een app die momenteel voor android niet beschikbaar is.

 

 

Bron BMJ en huisarts en wetenschap